وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ
📜 (مؤمنان حقیقی، وقتی به آنان میگویند از لشگر انبوه دشمن که آماده جنگ با شماست بترسید)گفتند: خدابرای ما کافی است و او خوب تکیه گاهی است!
📌 آیه 173 سوره مبارکه آل عمران
📝مادر موسی، چو موسی را به نیل
درفکند، از گفته رب جلیل
خود به ساحل کرد با حسرت نگاه
گفت: کای فرزند خردِ بیگناه
اینجا، نقطه اوج ایمان است. این دقیقا همان لحظهای است که میگوییم: (( وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ؛ خدا برای ما کافی است و چه نیکو و وکیلی است)) . توکل این نیست که درب خانه را قفل کنیم و بگوییم: ((خدا حفظش میکند)) . توکل حقیقی آنجاست که به دستور خدا، عزیزترین داراییات را به دستِ امواجی میسپاری که در ظاهر، نابود کنندهاند، اما در باطن، مجرای اجرای فرمان الهی هستند:
ما گرفتیم آنچه را انداختی
دست حق را دیدی و نشناختی؟
در تو، تنها عشق و مهر مادریست
شیوه ما، عدل و بنده پروریست
مادر موسی(ع) یک مادر بود، با تمام عواطف مادرانه. قرآن به زیبایی حال مادر موسی(ع) را توصیف میکند و می فرماید: فَارِغاً ! قلبش خالی شد. این همان حالی است که ما زنها و مادرها خوب میفهمیم؛ همان دلشوره شدید، همان اضطرابی که نفس را بند میآورد. او در آن حال نگفت: ((خدایا، این چه دستوری است؟!)) نه، او عمل کرد؛ صندوق را ساخت، نوزادش را بوسید و او را به وکیل حقیقی سپرد؛ وکیلی که مطمئن بود امانت او را حفظ میکند و سالم به او باز میگرداند..
